Ma thyen zemrën copa-copa,
Ata që më së shumti desha.
Kjo jetë më bëri që të njoh,
Shumë dy fytyrësh, të pabesa.
Që të godasin pabesisht,
Me një fjalë ashtu papritur.
Ata që i shihje miq,
Drejt në sy të paçuditur.
Njerëzit që i kishe krah
Dhe i deshe porsi veten.
Pikërisht “ata” të dashurit,
Pabesisht ta marrin jetën.
Ëndrrat, shpresën, krejt dëshirat,
Që besoje si e marrë.
Më të shtrenjtët, më të mirët,
Hapin gropën, bëjnë edhe varr.
Të mbulojnë dhe pa mëshirë,
Me një buzëqeshje stisur.
Me lot fallco faqes ngrirë,
Me shpirt, zemër, arratisur.
