Më sprovon nga largësia
Si një murg të mjerë të vjetër
Stepet zemra nga vetmia
Nga një dhembje shkon në tjetër
Jemi larg si pelegrinët
Ndaj mëkatit rezistojmë
Vuajmë qetë prej mallëngjimit
Nga një mall në tjetrin shkojmë
Ç’mund të bëj dergjem në heshtje
Bëj durim si mal me borë
Një shikim me buzëqeshje
Zbut dhe shpirtin më mizor
Merri fjalët edhe vargjet
Nuk më duhen kur s’më flet
Krejt gjakimet ëndrrat vajet
T’i kam falur merri krejt
Edhe fjala e pathënë
Lëngatë është në qetësi
Edhe nata me plot hënë
Tek unë bëhet erë dhe shi
