Ndonjëherë…
vetmia s’është boshllëk —
është britma…
që s’ka më zë.
Koha hesht.
Rreth nesh, gjithçka tretet në mjegull.
Mendja… endet.
Si një zog… pa strehë.
Vitet ikin,
e njeriu… mbetet nën peshën e vet.
Në duar — kujtime.
Në zemër — plagë që s’shërohen.
Por diku brenda,
digjet një shkëndijë…
një fjalë, një dritë,
një kujtim që nuk vdes.
Sepse e vërteta…
nuk është jashtë nesh.
Ajo rron… në heshtjen që guxojmë ta dëgjojmë.
