Poezi nga Abdel Latif Moubarak

Nata është streha jote e fundit
​Ty…
​Psherëtimat e zemrës sime
Që dikur ia dorëzoi veten
Ose varrose
Në pragun e gënjeshtrës sate.
Dhe dije…
Që thikat në brinjë u përkulën,
Dhe vjeshta e thatësisë sate (e lopëve të tua) në zemrat e përgjumura
Mbetet si shpati i erës,
Që qetësohet papritur…
……..
Vullkani i zemërimit tim nuk do të jetë
Si ai ditë…
Një kapitull nga romanca e dashurisë sonë.
Sepse zjarri ndjek degët
Dhe rrënjët.
……..
Ti je ajo që…
Gjithmonë e afroje takimin,
Dhe i shtrive krahët e thellimit në mosqenie.
Fjalët e tua të ëmbla…
Kanë qenë dhe janë ende
Në rrugën time të harruar një lloj…
Rrënojash të hijes sate,
Dhe libri yt i hapur është një gjë
Nga titujt e mundimit.
………
Nata është streha jote e fundit,
Kërko dikë që vë në lojë zemrën e tij,
Për të jetuar në humbjen e qëndisur me mëndafsh.
Ashtu si…
Ti vure në lojë humbjen një ditë.
Kurrë zemrat e të dashuruarve… e dashura ime,
Kurrë zemrat e të dashuruarve
Jo…
Nuk shiten.