I pret muzat nuk i vijnë
Dhe ato kanë frikë stuhitë
Prapa qelqeve ndjenjat ngrijnë
Fushë e shkretë ia ndjell vetmitë
E pret borën ajo s’vjen
Në vend të saj vërshime shi
Përreth tij strehët pikojnë
Sikur lotët në mërzi
I pret vargjet nuk i vijnë
Kjo s’është kohë për poezi
Vë mbi supe pelerinë
Si poetët n’lashtësi
Zbathur zdeshur të parruar
Bredhnin vetëm si hyjnitë
Veç me shpirtin e frymëzuar
I sfidonin mbretëritë
Mediton dhe vështron larg
Larg diku ka bardhësi
Por te ky mbyllur në qark
Vetëm lot vërshime shi
