Qirici Mina-KU TË T’I SJELL TRËNDAFILAT, BABA?

Tregim
Lulishja ishte po ajo.
Rrugica e shtruar me pllaka ngjyrë tulle, bari i njomë, ulliri i vjetër me trungun e çarë nga koha, portokallja, limonët, gardhi i ligustrave…
Gjithçka e rregulluar nga një dorë që dinte të ndërtonte me dashuri.
Mbi të gjitha, ishin trëndafilat.
Trëndafilat e kuq që babai i donte më shumë se çdo gjë tjetër.
-Çdo gonxhe dhe çdo petale ruan një kujtim,-thoshte ai.
-Prandaj lulishja nuk është tokë.
Eshte dashuri!
Është jetë!
Hapi derën e bardhë me kangjella hekuri dhe hyri ngadalë, sikur të ecte në majë të gishtave.
Me atë respekt që njeriu ka kur hyn në një vend të shenjtë, ku çdo gjë frymon edhe pa fjalë.
Oborri i solli aromën e njohur: erën e barit të njomë, vesën e mëngjesit që vinte nga dallgët e detit aty pranë dhe lule…
Oh, sa shumë lule!
Lule që çelin ende, edhe kur dora që i ka mbjellë nuk është më.
U ndal te trëndafili i madh i mesit, “kryezemra”, siç e quante babai.
E preku me majat e gishtave.
Petalet u drodhën lehtë, sikur ta njihnin.
Keputi disa lule me kujdesin që i ati ia kishte mësuar që fëmijë:
-Mos i lëndo, bija ime. Trëndafilat marrin brengat tona. Prandaj duhen prekur me butësi.
I mblodhi në një tufë të kuqe flakë.
Në atë të kuqe që nuk është ngjyrë, por ndjenjë.
Dhe atëherë, pa e thirrur askush, i mbërriti pyetja në buzë.
Pyetje që vetëm zemrat e lënduara e thonë me zë të ulët:
-Ku të t’i sjell trëndafilat, baba?
Te varri?
-Jo… atje lulja nuk shihet, nuk frymon, nuk prek askënd.
-Në qiell?
-Qielli pranon dritën, por dhuratat e njerëzve nuk i mban.
-Në bregun e detit, që ti e doje aq shumë?
-Uji i detit shëron plagët e njeriut, por jo lulet.
-Në parajsë?
-Aty shkon shpirti, jo lulet që mbajnë aromën e tokës.
Kopshti heshti.
Ishte një heshtje që nuk largonte, por afronte.
Një heshtje që i ngjante pranisë.
U ul në gjunjë pranë tokës që ai e kishte punuar me durim e këngë, dhe pyeti sërish, me një dhimbje të butë:
-Ku e mban frymën tënde tani, baba?
Askush nuk iu përgjigj.
Pemët, trëndafilat, ajri, gjithçka heshtte.
Befas, një erë e lehtë kaloi mes trëndafilave.
Petalet u drodhën si duar të padukshme që iu mbështollën rreth qafës.
Ashtu e përqafonte ai, sa herë nisej udhëve të gjata me shërbim.
Ajo e ndjeu.
Babai ishte këtu.
Jo si trup.
Si vazhdim.
Midis trëndafilave që ende çelnin nga dora e tij.
Në aromën që nuk kishte ndryshuar.
Në kujtimet që nuk vyshken.
Vendosi tufën në rrënjë të një shkurreje të re që sapo kishte çelur.
U ngrit ngadalë.
Për herë të parë, nuk pyeti më.
Sepse e kuptoi: baballarët nuk ikin askund.
Ata rrinë aty ku dikush kujdeset për atë që kanë mbjellë.
Aatë mëngjes, trëndafilat çelën si kurrë më parë.