Si një kujtim prej peme,
Si zemërim zemre,
Flokët e tu në erë shkapërdarë,
Duart e tua në ajër duke qarë.
Karshi, krejt përkarshi vije dje dhe nesër,
As arrinte perëndimi, as pushonin dënesjet…
Një vizë e drejtë ne ishim
E gjatë sa na sheh syri,
Të lirë në largësi,
plot frikë për t’u afruar,
se s’ishim vetë ne, ne ishim shëmbëllimi
i krijesave më të dëlira që ndjenja ka krijuar.
Kështu shumë kohë u pamë
N’Ahiret e përtejme,
ku s’kishte më shtëpi, as përbetime,
ku s’kishte më asnjë fuqi mbi ne,
përveç një dhimbjeje.
Dhe pasi u deshëm atje
të dehur dhe të zgjuar,
u kthyem për të vdekur
edhe njëherë këtu,
në një mënyrë të zakontë dhe të paduruar,
të mbyllur veç në dru.
