Përherë më rrinë para syve
ato ndjenja të heshtura me mall e nostalgji
Më kujtohet fytyra jote sentimentale
që pa fjalë fliste me shpirtin tim
Brenda shpirtit tënd banonte urtësia
modestia jote rrinte si dritë e qetë
Asnjëherë nuk lavdëroheshe
vetëm vëzhgoje jetën në heshtje
Të shoh ende pranë llambës me fitil
duke lexuar e shkruar ngadalë diçka
si një ëndërr që nuk donte të mbaronte
si një kujtim që ende jeton te unë
Më kujtohet këmisha jote me lule kontrasti
pantallonat e shtofit plot hijeshi
këpucët me taka që trokisnin lehtë
rrugicave me kalldrëm të qytetit tonë
Sa herë shetisnim bashkë
qyteti merrte frymë ndryshe
Nostalgjia na mbështillte si mjegull
e rinia na buzëqeshte pa zhurmë
Më kujtohen akulloret e sultjashi i ëmbël
edhe kur shpesh s’na dilnin paratë
Por zemrat tona ishin të pasura
sepse jetonim me dashuri të pastër
Ah, ajo kohë e artë e rinisë
Sa shumë mall mbeti pas sa
Edhe sot, kur dua të shkruaj më tepër
nostalgjia më rrëmben shpirtin
Koha lind çdo mëngjes me diellin
por ikën si era pa trokitur
Askush s’mund ta ndalë rrjedhën e saj
veç kujtimet mbeten përjetësisht gjallë
