Përplasje dallgësh jetën e kanë drobitur.
Nga fytyra të stolisura si kurrë më parë.
Një këngë të frikshme e këndon era,
Filizat e trembur, mbesin si shtegtarë
Një lule çel mbi shkëmb, jo rastësisht,
si shpresë pêrballë botës së lakmisë
Kërkon ndërgjegje të jeton paqësisht
Athua e përpiu pushteti i babëzisë
Në buzët e kohës ende rri varur një fjalë
që njom shpresën në skaj të çdo gremine.
Lutja e nënës përkulët mbi çdo plagë
Kënga e fëmiut, çel dritaren e dashurisë sublime!
