Më pëlqen kur bëhesh xheloze
kur reagon e ëmbël pak nervoze
E zhytur thellë në detin e dashnisë
si flakë që ndizet në natën e vetmisë
Më pëlqen kur bëhesh pak e zemëruar
si stinë pranvere me erë të trazuar
Reagon me shpirtin femëror plot hijeshi
e mbuluar me petkun e paprekshmërisë
Më pëlqen kur buzëqesh ngadalë
si dritë hëne mbi liqenin e qetë valë-valë
Para meje shndërrohesh si engjëll i artë
që zbret nga qielli në heshtjen e natës
Më pëlqen shtati yt si selvi
kur del nga deti si nimfë bukurie
Flokët që lagen nga valët pa fund
zemrën ma marrin e shpirtin ma tundin
Më pëlqen gjithmonë prania jote,
më humb në ëndrra më nxjerr prej kësaj bote
Më fut në lojën tonë të dashurisë
ku digjen malli e zjarri i rinisë
Më pëlqen kur më afrohesh ngadalë
kur më djallëzon me shikimin e rrallë
Dua të jesh me mua mëngjes e mbrëmje
si dielli që lind pas çdo errësire
Sepse pa ty dita s’ka kuptim
netët bëhen të gjata pa mbarim
Çdo çast pa ty më duket vetmi
si dimër i ftohtë pa asnjë ngrohtësi
Prandaj të lutem, qëndro pranë meje
bëhu drita ime në netët pa shpresë
Më beso kam mall kam ftohtësi në shpirt
veç ti ma ngroh zemrën me dashuri e dritë
