Kur mbi Korçë hëna zbret,
hapat m’i numëron ngadalë.
Një kitarë më ruan sekretin,
një buzëqeshje më shuan mall.
Në dritaren tënde ka dritë,
si një yll që s’do të flejë.
Dil, të flasim në këtë mbrëmje,
le t’i lëmë zemrat të rrëfejnë.
Mos më pyet pse vij çdo natë,
rrugën ma njeh çdo gur i vjetër.
Dashuria s’ka orë as cak,
veç një shpirt… e asgjë tjetër.
Dhe po s’më fole, s’prishet kjo këngë,
era prapë do ta sjellë te ti.
Kur sytë flasin, gjithçka pushon,
e heshtja kthehet në melodi.
