Kur armiku pushtoi Kosovën
u ngrit zëri i vegjëlisë,
s’durojmë armiq as tradhtarë
kërkojmë rrezet e lirisë.
Ishte kohë e luftës
nga fshati na dëbuan,
kudo ndizej zjarri
dhe gjithçka shkrumbuan.
Disa dolën maleve
të tjerët në Maqedoni,
shumë prej tyre
shkuan në Shqipëri.
Qanin foshnjat
dhe ushqim kërkonin,
nënat e trishtuara
mëzi i qetësonin.
Kur hyri NATO-ja
u kthyen në shtëpi,
të lodhur e të molisur
dhe me shumë mërzi.
Shtëpitë e djegura
gjithçka e shkatërruar
sa vështirësi kishim,
por ne i përballuam.
Dy djemtë e mi
armiku i pat arrestuar
dhe më vonë kuptuam
ata i kanë likuiduar.
Djepin e djegur
e qava me lot
se aty rrita djemtë
që nuk i kam sot.
O, armik gjakpirës
ty të humbtë fara,
se neve në Kosovë
do t’na prijë e mbara!
Sot jetojmë të lirë,
por luftën s’e harrojmë
dëshmorët e atdheut
çdoherë i përkujtojmë..
