Kudo që has një fjalë të mirë,
me kujdes e fus në torbën time,
se jeta, çdo ditë bëhet e vështirë,
dhe rrugë e gjatë, ka edhe dhimbje.
Rrallë has buzëqeshje në këtë rrugë,
e cila sa vjen e bëhet e rënduar.
Njerëz të ftohtë, heshtjen në buzë,
zemra të ngrira e pamje të trishtuar.
Dhe kjo, ditën e bën më të rëndë,
se fjalët e mira, s’di përse kursehen,
Sa zemrave edhe dryna i kanë vënë,
e hijet mbi hije me dritën e vet rriten.
Rruga, nga i ftohti njerëzor mjegullohet,
torba pas shpine prapë i rri ngjitur,
si dihet, has ndonjë shpirt më të lodhur,
që fjalët brenda saj është duke pritur.
