ARKITEKTI I SHPIRTËRAVE
(Mikut tim, Ma.sc. Ilmi Kiçmari)
Dyzet e dy vjet
e mbajti mbi supe tempullin e fjalës,
me shkumësin si skeptër drite,
me ditarin si hartë të kohës,
me gjuhën shqipe si altar
ku shqiptonin rrënjët e kombit.
Nuk ishte vetëm mësues
që zbërthente nyjat e fjalisë;
ishte kirurg i heshtur i padijes,
gërmonte në damarët e mendjes
dhe nxirrte prej errësirës
mineralet e fshehura të talentit.
Në duart e tij
folja merrte frymë,
emri fitonte identitet,
fjalia bëhej urë,
ndërsa letërsia – pasqyrë
ku një popull shihte fytyrën e vet.
Sa breza kaluan nën vështrimin e tij!
Sa mendje morën formë
në laboratorin e përditshëm të dijes!
Disa u bënë mjekë të plagëve,
disa inxhinierë të së ardhmes,
disa mësues të dritës,
disa prijës të institucioneve.
Edhe ata që më vonë
do të bartnin mbi supe epolete lufte,
që do të komandonin nëpër stuhi,
që do të hynin në histori
me emra betejash e qëndrese,
dikur qenë nxënës të tij –
me abetaren në duar
dhe të ardhmen ende të pashkruar.
Ai nuk ua mësoi luftën,
ua mësoi alfabetin e dinjitetit;
nuk ua vizatoi kufijtë e betejave,
ua hapi horizontet e mendimit.
Në bankat e tij
edhe heshtja mësonte të fliste,
edhe frika mësonte të qëndronte drejt.
Profesor Ilmi!
Ti nuk e mate jetën
me numrin e orëve mësimore,
por me lartësinë e njerëzve
që dolën nga dora jote.
Në ditarin tënd
nuk u regjistruan vetëm mungesa e nota;
aty u shënuan embrionet e historisë,
emrat që do të merrnin përgjegjësi,
fatet që do të kapërcenin kohën.
Tani shkumësi është thinjur,
dërrasa ka ndërruar fytyrë,
por në mijëra mendje
ende shkruhet shkrimi yt.
Ti je ajo rrënjë e padukshme
që nuk kërkon të shihet pema,
ai burim që nuk pyet
sa lumenj do të lindin prej tij.
Dyzet e dy vjet në shërbim të dijes –
një jetë e tërë e shndërruar në alfabet!
Dhe kur koha t’i mbyllë
regjistrat e kësaj epoke,
të mos kërkojë monumentin tënd prej bronzi:
Ai është ngritur tashmë
në mendjen e nxënësve të tu,
në karakterin e burrave që formove,
në historinë e brezave
që mbajnë diçka nga ti
edhe pa e ditur.
Sepse disa njerëz
nuk lënë pas vetëm kujtime –
lënë pas njerëz që bëhen histori.
