Zgjodhe të jesh vetja
në kaosin e përditshmërisë,
e rrëzuar nga peshat e veta,
e brishtë për t’u përballur
me ideale,
me kufij të ngritur si qerpiçë.
Merrje kohën
si një akt madhështie
për t’iu afruar jetës,
me ankthin e ditëve që iknin
dhe hijen e atyre që vinin
pa premtim.
Shpalosje lodhjen
jo për t’u fshehur,
por për të lënë gjurmë:
duke zhgarravitur
mbi bardhësinë e mureve,
si dëshmi se ke qenë
aty.
