Bud Spencer lindi si Carlo Pedersoli në Napoli në vitin 1929 — shumë kohë para se kinemaja ta njihte si gjigantin me mjekër që do ta ripërcaktonte ashpërsinë e ekranit me humor në vend të kërcënimit.
Përpara se të aktronte, ai kishte jetuar një jetë që shumica e njerëzve do ta quanin të jashtëzakonshme. Ai ishte një notar elitar, italiani i parë që theu barrierën njëminutëshe në 100 metra stil i lirë. Ai studioi drejtësi, punoi si pilot dhe ndërtoi një karrierë në biznes. Disiplina dhe fizikaliteti ishin pjesë e tij shumë kohë para se të dilte para një kamere.
Por ajo që e bëri të paharrueshëm nuk ishte arritja në letër.
Ishte prania.
Me trupin e tij të lartë, shprehjen e qetë dhe mjekrën e pagabueshme, Bud Spencer u bë një nga figurat më të njohura në kinemanë evropiane. Sidomos përmes partneritetit të tij me Terence Hill, ai ndihmoi në përcaktimin e një lloji krejtësisht të ndryshëm të filmit aksion. Ato nuk u ndërtuan mbi realizëm apo brutalitet.
Ato u ndërtuan mbi ritëm dhe sharmin.
Hill ishte shpejtësia dhe djallëzia. Spencer ishte qetësia dhe forca. Së bashku, ata krijuan një stil komedie-aksion ku luftimet u bënë koreografi – të ekzagjeruara, të gjalla, pothuajse muzikore. Një shuplakë e vetme mund ta dërgonte një të keq të fluturonte nëpër ekran, dhe në vend të tensionit, publiku ndjeu gëzim.
Nuk kishte kurrë mizori në të.
Vetëm çlirim.
Për publikun në të gjithë Evropën dhe më gjerë – veçanërisht në vende si Hungaria gjatë epokës komuniste – filmat e tyre u bënë diçka më shumë sesa argëtim. Ato ishin të qeshura të përbashkëta, ngushëllim dhe arratisje. Filma që i shikonit me familjen, i citonit me miqtë dhe i kujtonit me ngrohtësi.
Në Budapest, një statujë bronzi 240 centimetra tani qëndron në nder të tij – një homazh jo vetëm për një aktor, por për një simbol kulturor. Mbi të janë fjalët e Terence Hill:
“Ne kurrë nuk u grindëm.”
Një rresht i thjeshtë. Një miqësi e qëndrueshme. Një karrierë e ndërtuar mbi mirëkuptim të ndërsjellë dhe jo mbi konflikt.
Bud Spencer ndërroi jetë në vitin 2016, por trashëgimia e tij nuk matet me çmime apo monologë dramatikë.
Jeton në të qeshura.
Në atë moment të pagabueshëm para goditjes – kur e di që shuplaka po vjen, por tashmë po buzëqesh.
Ai përfaqësonte diçka të rrallë në kinema:
Fuqi pa mizori. Forcë pa arrogancë. Humor pa dëm.
Dhe edhe tani, sa herë që filmat e tij shfaqen, ai shpirt kthehet.
Bud Spencer (31 tetor 1929 – 27 qershor 2016) — Forca që i bëri njerëzit të buzëqeshin
