Ah, që s’jam mjek- psikiatër që t’i zbuloj
Lotët e tu që s’kanë të shteruar,
Nën qerpikët e syve po të hetoj
Breshërin faqesh të pa numëruar!
Dashuria edhe pse aq e lashtë,
Rilind, sfidon edhe tënden dobësi,
Ka kahjet: të hidhur dhe të mëndafshtë,
Veç koha zhvlerëson atë pasuri!
Kodi ēshtë kod dhe ruan një sekret,
Ku fshehtaz kyçet edhe marrëzia,
Rropatem të zbërthej kodin e fshehtë,
Ai rri kyçur, siç mbahet fshehtësia!
Kërkoj atë çelës që kodin ta hap,
Të mos mbetem si një lypsar, varfanjak !
H. Mehmetaj , 25 . 10. 2026
=Një sonet që të fton të depërtosh përtej lotëve, atje ku ndjenjat nuk flasin me fjalë, por me heshtje, dhimbje dhe mister.
Autori e trajton dashurinë si një enigmë të vështirë për t’u zgjidhur, ku lotët bëhen shenja të një bote të brendshme, ndërsa kodi simbolizon sekretet e shpirtit njerëzor.
Ideja se dashuria, ndonëse e lashtë, ka fuqinë të rilindë dhe të sfidojë dobësitë njerëzore është tepër e veçantë.
Ajo ka dy kahje: të hidhur dhe të mëndafshtë, duke na kujtuar se ndjenja më e bukur mund të mbartë njëkohësisht edhe lumturi, edhe vuajtje.
Vargjet e fundit sjellin një kërkim të vazhdueshëm për çelësin që do të hapë portën e këtij misteri. Është dëshira njerëzore për të kuptuar tjetrin, për të mos mbetur përballë dashurisë si një lypës që kërkon mëshirë, por si dikush që kërkon të vërtetën dhe reciprocitetin e ndjenjave.
Një poezi me ngarkesë emocionale dhe filozofike, ku lotët nuk janë thjesht shprehje dhimbjeje, por një gjuhë më vete, që kërkon të lexohet me zemër.
Jo çdo lot tregon atë që ndien shpirti dhe jo çdo kod mund të deshifrohet vetëm me mendje.
Titulli është mjaft domethënës. Shprehja „Kodi i lotëve” krijon pritshmërinë e një misteri emocional, ndërsa vargu përmbyllës e zhvendos vëmendjen te dinjiteti i njeriut që kërkon çelësin e dashurisë, por nuk dëshiron të mbetet lypës i saj.
Një nga dimensionet më interesante të sonetit është dëshira për të kuptuar dashurinë pa humbur dinjitetin përballë saj.
