Mbi supet e kohës
Ka rënë një dimër i vështirë
Qielli qan heshtur mbi ëndrrat e thyera
Ora e jetës rri pezull në një mur
E shpresa ndez dritat në dritaret e errëta
Rrugët mbajnë kujtime që s’u kthyen
E hëna fsheh lotët pas reve të zeza
Në kopshtin e shpirtit janë tharë lulet
Era shfleton kujtimet e harruara
Në prushin e dhimbjes një farë ende jeton
E kur koha na gjunjëzon me plagët e saj
Shpirti mbetet dritë që errësira s’e varros
