ajo
vjen e ujshme
rrjedh rrëmbyeshëm
tinëz rrëshqet
sitet prajshëm
ndërmjet gishtave të reve
s’ka strehë që e ndal
pa të qullur
qerpikë e palcë
e tejdukshme
shkrihet
nën lëkurë mbetet
kujtim i lagur
me rrufe uji
shkrumbon
gurrë e pashterur
gjen rrugë edhe në terr
kalëron mbi gjithçka
kur gurët i dalin para
i gërryen ngadalë
i bind
formën e zemrës së fëmijës ua jep
prapë pikon
të shpon
me butësi
të pamëshirshme
gruaja e ujtë të pi
të shterë
pastaj të mbushë
deri në buzë
pa u derdhur asnjëherë
para vullkaneve
gjinjtë i vlojnë
magmën bukë e gatuan
me lavë krijon
fillimet dhe fundet
fundet dhe fillimet
pas tërmeteve
bëhet liman
ku ankorohen varkat e heshtjes
mollën e mendimit
e qëron me brisk uji
me eshtrat e arsyes
fustan i qep shpresës
shtrydh esencën e së vërtetës
e ujta
kur shtratit del
kohën përmbyt
në sytë e saj përkunden liqene
të ëmbla të njelmëta
dhe dallgë të fshehta
të qeta deri në mashtrim
që vetëm zemra e plasur
oshtimën ua dëgjon
brenda mbajnë qiellin
dhe zogj ëndrrash
e ujta
lotohet në shi dashurie
kur toka çahet etjeje
di të bëhet dhe det i prushtë
kur kërkon thellësitë e pafund
asnjëherë nuk thyhet
veç trajtë ndryshon
nga vesë e mëngjeseve
mbrëmjeve kthehet në lumë
mëkatet t’ua lajë perëndimeve
e pashibla
kullohet në kokrra kripe
mbin në damarët e stinëve
çilet në gjakun e pemëve
me kaçurrelat e barishteve
të barkut të oqeaneve
lidh hapësirat e galaktikave
edhe kur bëhet mungesë
gjithmonë është plot
*
gruaja e ujtë
merr formën e gotës së shpirtit
shpirt është qenia e saj
dhe
kur mendon se e ke kapur
aty bëhet akull
aty zjarr
dhe po aty
shndërrohet në avull
mjegull e bardhë bëhet
heshtazi të mbështjellë
përqafon me vello kozmike
me dritë qumështi ushqen
puth me bukurinë e vetmisë
të jesh i tërë kur nuk je
shkronjë e zanafillës shtrihet e gjitha
në baltën e diellit
dhe bëhet adn-ja e muzikës së luleve
të mëson me frymën e saj
pafajshëm të dashur
si ta ndiesh
pa e pasur
