nadjeve t’ftofta të shpirtit
ftyra jote përpara m’del
lye me hanë e djell
aromën e përqafimit t’zhveshun
era e bjen me avuj zemre
lagun me shi vere
do hapa me sandalle treten
si murmurima t’largta
ikun nga pentagram i qjellnave
mbramja ulet në karrigen bosh
nji filxhan çaji i mbetun përgjys
me buzëkuqin e tham’ në buzë
toka i ruen fell në gji
gjurmët e ditëve tona
qi tashma na kanë harrue
guri i zi pëlcet majëmali
nga pesha e fjalëve
qi s’ditëm me ia këndue dritës
furça dridhet në kanavacë
se nuk i gjen ngjyrat e vajit
sytë me ia vizatue mallit
prushi ende flen nër hi
tue prit frymën t’ande
shejtane e bukur
