Një zog mërgimtar tej horizontit
fluturimthi me krahë të rënduar
merr udhët e mallit.
Në shpirt bart plagë që koha s’e shëron
Në zemër i rreh malli
më lotin që si pushon.
Është malli për vendlindjen,
që djeg heshtur si prush në gji.
I flet në heshtje ditë e natë
derisa zemra të gjejë qetësi,
drejt tokës se vet…
Mërgim, sa je i pamëshirë
ma more copën e shpirtit tim
si zog pa fole, është vështirë
rrugë të mbarë i vetmi djali im.
Qofshi me fat o drita e syve të mi!
