Gjysma ime feston: një djep sapo u mbush,
gjysma tjetër qan atdheun, zemrën bërë prush.
Sa e rëndë ta kuptosh, kur sytë s’kanë më zë,
kur rrënjët të mbajnë lidhur me një tokë që s’të njeh më.
E di, secili betohet se e drejta është me të,
përqark gjithçka përflaket, flijohet çdo zë.
Por jo, mik i nderuar, dhuna s’mbjell veç zi;
kur më në prag s’të duan, është koha të shkosh ti.
Me forcë asgjë e bukur kurrë s’është krijuar,
A s’është ky absurdi më i madh i dëgjuar?
Hapja udhën rinisë, me ata sy të pastër,
mos e digj atdheun për një pëllëmbë ngastër.
