Unë të nxjerr nga mitet ti kthehesh aty
Jeta është bosh si luginë e vdekur
E zymtë si vejushë pa sharm e stoli
Me makth i përcjellim ditët që kanë mbetur
Nga mitet të nxjerr ti kthehesh aty
Si luginë e vdekur jeta është e shkretë
Di ti tjetër rrugë a shteg tjetër nuk di
Mos është rrugë pa dalje kjo e shkurtër jetë
Nga luginë e vdekur ku s’ka gurë as varre
Nuk ta bëj me dorë dhe nuk të them prit
Ndoshta unë në shpirt kam 1001 halle
A ti kalëron si shtegtar mitik
