Çdo natë kopsis nga një ëndërr
Në këmishën e bardhë të natës
Që furfuliset nga erë ndryshimesh
Marr dhe jap me shpirt
Në dihatje të mbytura,
Të arrij atje
ku yjet shkëlqimet si kanë të rreme
Vrapoj në shtigje ku zanat këndojnë këngë të pakëndueme,
Mbaj për krahësh babain edhe pse i vdekur
Më duket si atëherë kur ish i sëmurë
I bindem dhembjes dhe pse rrejshëm e takoj në gjumë
Ai s’më flet si zakonisht,
Por shoh që malli ia qep gojën të mos flasë
E më pas kalëroj
E hyp mbi kuaj të kuq drejt instiktesh fluturuese.
