Ti je drita e zemrës sime,
ylli që ndriçon çdo agim,
pa ty s’gjen qetësi kjo jetë,
pa ty s’ka ëndërr, as bekim.
Të dua më shumë se vetveten,
si deti valën që përqafon,
si dielli rrezet e arta,
që çdo mëngjes botën zgjon.
Sa herë largësia na ndan,
zemra ime qan në heshtje,
malli zgjon mijëra kujtime,
e shpirti tretet në pritje
Shpirti yt më thërret ngadalë,
si bilbili pyllin në pranverë,
dashuria jonë është bekim,
që nuk shuhet kurrë, asnjëherë.
Si ndahet zemra nga vetvetja?
Si ndahet drita prej syrit?
Ashtu nuk ndahem dot prej teje,
je fryma ime e shpirtit.
Lulet çelin për dashurinë,
zambakët mbushin botën me erë,
trëndafilat hedhin petale,
për zemrat tona pranë përherë.
Eja nesër me agimin,
deri sa nata të pushojë qetë,
në folenë tonë të dashurisë
ta ndezim zjarrin përjetë.
Dera e zemrës hapur rri,
veç për ty e për përqafim,
aty ku shpirtrat bëhen një,
aty lulëzon bekimi im.
Le t’i ikim vetmisë bashkë,
ta mundim mallin përgjithmonë,
me besnikëri e mirëkuptim,
ta bëjmë parajsë jetën tonë.
Kur zemra flet me dashuri,
as koha dot s’e ndal rrugëtim,
unë e ti, dorë për dore,
do të jemi një përgjithmonë.
