Rrugëtimi i një bije të kombit – Çlirimtarja Shqipe Krasniqi
(Saga e një gruaje që veproi për lirinë, dijen dhe Kosovën)
Ka jetë njerëzore që rrjedhin qetësisht, si lumenj që humbasin në heshtjen e kohës. Por ka edhe jetë që ngrihen si male mbi histori, jetë që nuk jetohen vetëm për veten, por shndërrohen në kapituj të gjallë të kujtesës kolektive të një populli.
Kur ndalem para portretit madhështor të çlirimtares Shqipe Jashar Krasniqit, nuk kam përballë vetëm figurën e një gruaje; kam përballë një univers sakrifice, një histori që ngjan me vetë fatin e Kosovës, një rrugëtim të skalitur me plagë, me dashuri, me ideal, me përkushtim dhe me një betim të shenjtë që nuk u thye asnjëherë: ta jetojë jetën për atdheun.
Në fytyrën e saj lexohet qartë ai shkëlqim që nuk lind rastësisht. Është drita e atyre njerëzve që ecin mes furtunave dhe nuk përkulen. Është qetësia e rrallë e njerëzve që e kanë parë dhembjen drejt në sy, por kanë vendosur ta shndërrojnë atë në forcë. Dhe kur emri i saj shqiptohet, ai nuk bart vetëm identitetin e një gruaje, por jehonën e tri kurorave që e bëjnë madhështore figurën e saj: grua e denjë, nënë e përkushtuar, bijë e kombit.
Ishin vitet e vështira të dekadës së nëntëdhjetë. Kosova jetonte nën shtypjen e egër të regjimit serb. Ishin vite kur shkollat shqiptare po mbylleshin me dhunë, kur dija po luftohej po aq sa vetë identiteti kombëtar, kur çdo klasë e improvizuar nëpër shtëpi private ishte një akt rezistence dhe çdo mësues ishte ushtar i heshtur i mbijetesës kombëtare.
Pikërisht në ato vite, para se lufta të shpërthente me gjithë ashpërsinë e saj, Shqipe Krasniqi kishte zgjedhur tashmë frontin e parë të betejës së saj: arsimin.
Si mësimdhënëse e re, ajo hyri në shërbim të dijes në një kohë kur të japësh mësim në gjuhën shqipe ishte akt guximi dhe patriotizmi. Por ajo që e bën këtë kapitull edhe më prekës është një dimension i rrallë njerëzor e familjar: në atë mision fisnik, koleg pune dhe bashkudhëtar në rrugën e arsimit e kishte edhe babanË e saj, mësuesin dhe atdhetarin Jashar Sherif Krasniqi.
Sa sublime duhet të ketë qenë ajo pamje — babë e bijë, dy mësues në të njëjtin ideal, dy pishtarë të dijes që në të njëjtën kohë mbronin të ardhmen e kombit. Në klasat ku ata shërbenin, nuk mësoheshin vetëm shkronjat. Aty kultivohej vetëdija kombëtare. Aty ruhej identiteti shqiptar. Aty mbillej fara e lirisë që do të shpërthente më vonë si kushtrim çlirimi.
Për Shqipen, profesioni i mësueses nuk ishte vetëm punë.
Ishte amanet.
Ishte vazhdim i rrugës së babait.
Ishte shërbim ndaj Kosovës.
Pastaj historia mori kthesën dramatike.
Qielli i Kosovës u mbush me flakë. Dheu nisi të dridhej nga lufta dhe liria dukej si një horizont i largët që kërkonte sakrifica supreme. Pikërisht atëherë, kur shumë njerëz zgjidhnin frikën, Shqipe Krasniqi bëri zgjedhjen që e ndan njeriun e zakonshëm nga ata që historia i ngre në përjetësi.
Ajo nuk qëndroi në pritje.
Nuk zgjodhi heshtjen.
Nuk pranoi të mbetej vetëm dëshmitare e kohës.
Ajo veshi uniformën e Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës dhe u bë pjesë e asaj epopeje që ndryshoi përgjithmonë fatin e kombit shqiptar në Kosovë.
Në malet e ashpra, atje ku fryma e lirisë përzihej me erën e barutit, Shqipja qëndroi mes luftëtarëve si simbol i vendosmërisë së gruas shqiptare, duke dëshmuar se dashuria për vendin nuk njeh frikë dhe se kur atdheu thërret, përgjigjja nuk mund të jetë tjetër veçse sakrificë.
Por drama personale e saj do të bëhej edhe më e rëndë.
Në kulmin e asaj periudhe tragjike, ajo përjetoi njërën nga plagët më të mëdha që mund të godasë shpirtin e njeriut.
Ra dëshmor i dijes dhe i atdhedashurisë, babai i saj, mësuesi martir Jashar Sherif Krasniqi (15.05.1947 – 28.07.1998).
Ai burrë që për vite kishte edukuar breza.
Ai njeri që kishte qenë kolegu i saj në rrugën e arsimit.
Ai baba që i kishte mësuar se atdheu mbrohet jo vetëm me armë, por edhe me dije.
Për shumëkënd, një humbje e tillë do të ishte fund.
Për Shqipen, ajo u shndërrua në betim të ri.
Dhimbja nuk e rrëzoi.
Përkundrazi.
E kaliti.
E shndërroi në çelik.
Në shpirtin e saj u gdhend bindja se amaneti i babait nuk mund të ndërpritej kurrë.
Pastaj erdhi paqja.
Armët heshtën.
Por njerëzit si Shqipja e dinë se fundi i luftës nuk është fundi i misionit.
Sepse një shtet nuk ndërtohet vetëm me fitore në front.
Ai ndërtohet me mendje të ndritura.
Kështu nisi kapitulli tjetër i jetës së saj.
Rrugëtimi i saj ende nuk kishte përfunduar.
Kosova po ngrihej si shtet i ri.
Institucionet po lindnin.
Republika kishte nevojë për njerëz me karakter, për njerëz që dinin çfarë do të thotë përgjegjësi dhe që kishin mbajtur mbi supe peshën e historisë.
Dhe edhe një herë, Shqipja ishte aty.
Këtë herë nën emblemën e Policisë së Kosovës.
Nga luftëtarja e maleve dhe edukatorja e klasës, ajo u shndërrua në gardiane të rendit dhe të shtetit.
Në uniformën blu, me KOSOVËN në zemër dhe me flamurin që valëvitet krenar mbi horizont, ajo mishëronte një tjetër kapitull të dashurisë së saj për vendin.
Ajo i shërbeu Republikës me të njëjtin përkushtim me të cilin kishte luftuar dikur për lirinë.
Sepse për të, Kosova nuk ishte vetëm tokë.
Nuk ishte vetëm flamur.
Kosova ishte ideal.
Ishte amanet.
Ishte vetë kuptimi i ekzistencës.
Në çdo detyrë, në çdo përgjegjësi, në çdo shërbim ndaj ligjit, ajo po vendoste gur pas guri themelet e shtetit për të cilin kishte luftuar.
Por madhështia e njeriut nuk matet vetëm nga uniformat që vesh.
Thelbi i saj zbulohet diku tjetër.
Në portretin e saj pranë të birit.
Aty nuk shohim luftëtaren.
As policen.
As mësuesen.
Aty shfaqet dimensioni më sublim i qenies së saj.
NËNA.
Dora e saj mbi supin e të birit, PRINCIT është simbol i dashurisë absolute.
Aty ndodhet forca e butë që mbron.
Dashuria që sakrifikon.
Zemra që jeton jo për veten, por për fëmijën.
Për të, të qenit nënë nuk ishte rol.
Ishte mision.
Ishte arsye.
Ishte forca që e mbajti gjallë mes të gjitha stuhive.
E martuar me Zef Nrejajn, një luftëtar lirie e një familje heronjsh, dëshmorë e invalidë të UÇK-së, dhe Shqipen e lidhi ideali, dashuria e sakrifica, me të cilët sot jeton me modesti, nder e respekt, edhe pse jeta vazhdoi ta sprovojë.
Pas luftës, pas humbjeve, pas sakrificave, ajo u përball edhe me beteja të tjera — sfida personale dhe sprova të rënda shëndetësore.
Shumëkush do të dorëzohej.
Por njerëzit që formohen nga dhembja kanë tjetër përmasë.
Ata nuk thyhen lehtë.
Edhe përballë stuhive më të ashpra, Shqipja vazhdoi të ecë përpara.
Me besim.
Me durim.
Me guxim.
Me forcën e jashtëzakonshme të njerëzve që e kanë kthyer jetën e tyre në shërbim.
Dhe kështu, mbi gjithë këtë histori që ngjan me një roman epik të Kosovës moderne, qëndron e gdhendur motoja që përmbledh gjithë qenien e saj:
“Sakrifica ime – forca ime.
Atdheu im – jeta ime.”
Dhe kur historia e Kosovës do të vazhdojë të shkruhet brez pas brezi, emra si Shqipe Krasniqi nuk do të mbeten vetëm në kujtime.
Sepse disa njerëz nuk jetojnë thjesht një jetë.
Ata bëhen simbol.
Bëhen frymëzim.
Bëhen monumente të gjalla të asaj që do të thotë ta duash vendin pa kushte.
Shqipe Krasniqi mbetet mishërimi i gruas shqiptare që dinte të edukonte kur kombi kishte nevojë për dije, të luftonte kur atdheu ishte në rrezik, të ndërtonte shtetin kur Republika kishte nevojë për shërbim dhe të ruante dashurinë më të pastër kur bëhej nënë.
Një grua që jetoi me dinjitet.
Një nënë që sakrifikoi me dashuri.
Një luftëtare që nuk u përkul kurrë.
Një bijë e Kosovës që historinë nuk e shkroi me fjalë, por me jetën dhe veprat e saj.
Sepse njerëzit më të mëdhenj janë ata që nuk pyesin çfarë u jep atdheu…por jetojnë duke pyetur vetëm:
“Çfarë mund të bëj unë për Kosovën time?”.
