Legjenda italiane ka rrëfyer për besnikërinë ndaj Romës, largimin e dhimbshëm nga futbolli dhe momentet më të vështira të karrierës së tij.
“Kam mundur të largohem shumë herë, të fitoj më shumë para, të marr më shumë tituj, të jem më shpesh në qendër të vëmendjes. Por kuptova se madhështia nuk lidhet gjithmonë me ndryshimin, por me qëndrimin”.
“Roma nuk ishte thjesht klubi im; ishte shtëpia ime, lagjja ime, njerëzit e mi. Çdo gol me këtë fanellë kishte një kuptim të veçantë, sepse e shënoja duke mbrojtur atë që dua”.
“Të luaja gjithë jetën në të njëjtin vend ishte sfida ime më e madhe dhe krenaria ime më e madhe. Kam humbur finale, kam duruar kritika, kam luajtur edhe kur kisha dhimbje, por nuk e kam tradhtuar kurrë identitetin tim. Disa e vlerësojnë karrierën përmes trofeve; unë e vlerësoj përmes besnikërisë dhe faktit që i kam qëndruar besnik vetvetes deri në ditën e fundit”.
🇮🇹 𝙋𝙚𝙧 𝙩𝙚𝙧𝙝𝙚𝙦𝙟𝙚𝙣 𝙚 𝙙𝙝𝙞𝙢𝙗𝙨𝙝𝙢𝙚 𝙣𝙜𝙖 𝙛𝙪𝙩𝙗𝙤𝙡𝙡𝙞
“Në njëfarë kuptimi, jam i vdekur. Ishte një moment i detyruar, një lamtumirë e imponuar. Diçka që nuk e doja dhe nuk e ndieja. E dija se herët a vonë do të ndodhte, sepse çdo gjë ka një fillim dhe një fund. Por për mua, kjo ishte e dhimbshme, ndryshe nga sa e kisha imagjinuar”.
“Në fund të fundit, mendoj se kjo është norma në një profesion si futbolli: kur je i dobishëm, je i dobishëm; kur nuk je më, atëherë nuk vlen më. Është një mënyrë e gabuar të menduari, por fatkeqësisht, kjo është e vërteta”.
“Meqenëse nuk ishte dëshira ime, gjithçka ndodhi me nxitim dhe papritur, e unë isha i fundit që e mora vesh, e pranova me hezitim”.
“Nuk arrija të kuptoja çfarë po ndodhte, ndihesha i humbur. ‘I vdekur’ është një fjalë e rëndë, por kur një rrugëtim 25-vjeçar dhe një histori kaq e rëndësishme me një fanellë të vetme merr fund… thashë: ‘Kam frikë’.”
Një legjendë e Romës, një simbol i besnikërisë dhe një histori dashurie me një fanellë që nuk do të harrohet kurrë/Gazeta Olle/
