Në dritën e një qiriu, humbem
Më rrëmben ajo jetë
Që duket sikur është lindur me vetëdijen
Që herët a vonë
Do ti vijë Momenti me u tretë
E marr dhe në duar e mbështjellë
Herë më dukej e madhe
Sa një botë
Ku kishte kufij të ndaluara
Por kishte dhe një portë
Kishte hije të mbuluara
Por dhe një dritë të fortë
Më fton më nga afër ta shikoj
Dhe me diçka që më duket normale
Ta krahasoj
Mëndja më shkon direkt tek nëna
E re , e fortë dhe plot dritë
Ndriçon ajo ku ka errësirë
Dhe fëmijët e saj i shoqëron
E rrinë duke i pritë
Shumë herë jeta e ka vënë në provë
Dhe pak nga pak
Drejt venitjes ajo shkon
Qëndron e ndezur
Deri kur sheh që era
Po e shuan atë përgjithmonë
Me atë fuqinë e soj hyjnore
Ndez qiriun e ri ( vajzën e saj)
Dhe dritën ja len si trashëgimtari
Më thirrën _ u zgjova
Nuk po koptoja më asgjè
Se ishte e vërtetë
O thjeshtë fantazi
Se të gjitha ata që pashë në dritën e atij qiriu
Humbën me mua
Se në atë moment
Flaka e tij u shua
U gjenda në errësirë
Mu desh të ndizja një qiri të ri
Që të më shoqëronte
Në rrugën që nisa sot
Duke u ndarë
Nga ti.
Këmbë zbathur
Në pasarelat e modës
Këmbëzbathur modelet kalojnë
Lëkura më rrënqethet
E ngelem pa fjalë në gojë
Dikur, jo për modë
Por nga varfërija
Ezja këmbëzbathur
Në shtëpi
Dhe për në shkollë
O zot sa padrejtësi
Në ata vite shoqet
Më mbanin larg
Pikërisht për këtë qëllim
Ti je këmbëzbathur
Nuk mund të jeshë në rrethin tim
Kur dikush për kapriç
Zgjedh këmbëzbathur të ecë
Sa shumë të tjerë
Një palë këpuzë
ËNdërrojnë të kenë
Shpesh dhe sot
Këmbëzbathur në shtëpi qëndroj
Dua të kujtoj se si ndjehësha dje
Dhe aty kuptoj që nuk kam ndryshuar
Jam akoma njëllo
j
Këmbëzbathur por me dinjitet
Dhe me qindra palë këpuzë
Të ketë ai që ka një zemër prej Guri
Gjithmonë i varfër
Ai ka me mbet .
Trëndafili i tharë
Dhe sakrifica e tij
Era luan me një trëndafil të ri
Ajri mbushet me aromë
E i pa lëkundur
Në këmbë ai rrinë
Ndërsa atë të pjekurin
Petalet në tokë ja shkund
Dhe bukurija e tij
Në atë moment merr fund
Kur atë e dhurojnë për dashurinë
Qëndron në një vazo qelqi
Aty në shtëpi
Dhe sa herë ajo erën e tij shijon
Dashurija për të , aty jetojnë
Dhe se pak nga pak venitet
Me praninë e tij
Asaj që dikush e don
Si dëshmi ja kujton
Trëndafili është si njeriu
Mvaret në çfazë je
Dhe çfarë rëndësije
Për dikë ke
Kur në varr ai trëndafilin ja çon
Shpejt ai venitet
Se dritën e tij
Asaj atje larg në dhe ja dërgon
Mesaxhin që ai vazhdon ta mendojë
Ja përcjell me erën
E qëllimin e ekzistencës së tij
Ai plotëson
Vishket , vdes
E shoqëri asaj i bën.
