Tjegullat
Po zbardhen tjegullat e çatisë
nga rrezet e nxehta të pritjes
Pusi ushton
çirrje korbash
që shkojnë e vijnë
e thërrasin vetminë e malit
Klithma zërash kumbojnë
nga e kaluara
ushëtijnë si fantazma
legjendash
Mu si të ishin aty
e trishtë dhembja
Mure që plasen egrasish
pa frymë njeriu
të shndrisë gëlqeret
dhe gurët
shtegut të harruar
Oxhakë pa tym
dërgojnë në re
sy që nxijnë
trishtim
Zjarm është pa hi
të bubulojë ditët
kur aty harliste bari
e pjergulla këndonte
kanistra me çeleg
Oborre bosh pa fëmijë
Shtëpi që dergjen
shtretërve
rrugësh nën vaj
pleqsh
Sysh zgurdulluar nga qielli
duarsh nën lutje
të mjerësh
Për pak diell fë mijësh
që mungojnë odash
që fluturojnë hapsirash
e rrezuan tjegullat
kullave
E ua ndryshkën drynjtë
me mungesë
V.Kolaveri
