U fik dhe e fundit fashë drite ,
dhe mbeta i vetëm me valët nē breg ,
përhumbur u zhyta në të miat mendime ,
dhe zemra… si zog pa krahë rri edhe pret
.
I vetëm këtu…në k’të breg në arrati ,
nga bota zhurmëmadhe çastesh harruar ,
të prisja të zbrisje nga slita e ndonjë ylli ,
a mbi harkun e hënës si mollë e kafshuar
.
Era vjeshtake më mpin gjymtyrët ,
e brenda vetë qënies shpirti zë mardh ,
mendje e dalldisur dëshirash ngre ca kurthe ,
e në krahēt e mi të sjell qē nga larg .
Gënjeshtër të bardhë më shpalose moj zemër ,
sa fillova të ëndërroj në muzgun e ftohtë ,
dhe humba befas në të sajat ledhatime ,
si puthjet e valëve që bregun e mbajnë ngrohtë
.
Ca thëngjij të prushtë ndezën zjarrin e fjetur ,
dhe malli përshkoi kilometra të gjatë ,
çelur dashuria në mijëra përqafime ,
e mbi tastet e valëve..hëna sonte po luan sonatë .
