ËNDËRR E VRARË NË UDHËTIM…
Mendonte se kishte gjetur njeriun e ëndrrave të saj,
Ndjehej si nje zog i lirë në hapësiren e pafundme,
Do të udhetonin shtigjeve të pashkelura kurrë më parë,
Një planet i pazbuluar për të do ishte,
Do ishte princesha e lumtur e ëndrrave flakadar.
Ëndrra mbeti ëndërr e vrarë në shpirt,
Shpejt u ndez e u shua,
Shpirtin e saj lëndoi,
Krenarin dot sja rrëzoi.
Netët e gjata me të ëndërronte të ishte,
Tjetrên, ai në mendje kishte,
Sytë e saj të përlotur dhe shpirtin e vrarë
I flaku tutje në humnerën e pafundme…
