S’DUHET TË MENDOJ
PËR ASGJË.
Vitrinat, ndriçonin si asnjëherë,
Një bionde, rrugën ma preu aty,
Kur këmbana ra, të tretën herë,
Ktheu kokën e më shkeli një sy.
Pastaj iku, m’u fsheh në turmë,
Dhe nuk po e shikoja, më diku,
Ashtu si hijet, që s’lenë gjurmë,
Më humbi edhe ajo gjithashtu.
Ishte ora e thirrjes për meshë,
Besimtarët, po hynin një nga një,
Ndërsa unë po kërkoja në shesh,
Ndoshta, mos e shihja prapë atë.
Në kishë, s’kishte hyrë, e dija,
Duke ecur në trotuar vazhdoja,
Po më ndiqte nga pas vetmia,
Prandaj, unë atë, po e kërkoja.
E kërkova, duke bredhur kot,
Pa e ditur, se ku kishte shkuar,
Trotuaret, qenë mbushur plot,
Krishtlindja, ishte duke u afruar.
Me atë vështrim sensual ajo,
Me gushën e bardhë zbuluar,
Mund të linte pa mend këdo,
Prandaj isha, duke e kërkuar.
E kërkoja, që të largoja vetminë,
Por e dija, se s’mundej askush,
Asnjë flokëzezë, apo bjondinë,
Boshllëkun që kisha, s’ma mbush.
U ktheva, nga bulevardi tjetër,
Mbrëmja po vinte, duke freskuar,
Hyra në kafenë, antike të vjetër,
Aty pak kohë, për të kaluar,
E hodha vështrimin një për një,
Të gjithë klientëve, nga një sy,
Një thirrje e shpirtit, më fliste pa zë,
-Shiko mirë, se mund të jetë aty.!
Fiksime të kota, nga truri i lodhur,
Shfaqen si film, me pamje të gjalla,
Raste, që mund të kenë ndodhur
Por mua më ngjajnë si përralla.
Kamarierin, për kafe e porosita,
Më vështroi, me buzë të mbledhur,
Ma pruri shpejt, shumë nuk prita,
Duke ecur, si një kalë i tredhur.
Po vështroja, me kafen e zezë,
I ulur, pranë xhamit pa ngjyrë,
Për çudi, dëshira m’u ndez,
Për ta parë, bionden në fytyrë.
-Mendime të kota,- vetes i fola,
Po ngjaja, si një Donzhuan,
Më kapi vetmia dhe që aty dola,
Këmbanat prapë, atë çast ranë.
Ç’makth më kapi, e s’më lëshon,
Hija e një gruaje, trurin shpërthen,
Me taka trotuarin, godet kur kalon,
Si erë dimri, që shallin të rrëmben.
Edhe kafen, e lashë të pa pirë,
Dhe u largova, për ta harruar atë,
Kjo mbrëmje sonte, duhet fshirë
Dhe s’duhet të mendoj, për asgjë.
