Në atë qiellin e kaltër
plot me rreze edhe yje
të kërkova po s’të gjeta
por të erdhi muza ime
.
Thava ujë nëpër burime
Thava dhe malet me borë
në fushat me trëndafila
dashuri si fletë e njomë
.
Sa e largët u bë rruga
aty ku u ndamë të dy ,
unë ishja në ëndrrën tënde
ti në tjetër dashuri .
Si dielli që ha pa ngopur
Rrezet dhe dritën e tija .
ti jap dritë hënës dhe yjeve
Kështu është dhe dashuria .
Poshtë vullkanit ndezet zjarr
e hedh mollën se harron
unazën e hedh në ujë
Në ëndërr e ëndërron
.
Si u shkoqë dashuria ?
Errësoheshin mendimet .
Trup e zëmër tjetërkund
syri im me pikëllime
.
Brengat më flisnin
me shpirtin
ëndërroja veç për ty
këputa një copëz zemre ,
Ta dërgova në kuti .
Dëshpërimi ytë i heshtur
lulja ç”farë ndiente për ty
frymëmarrjen e vetë pritjes
për një copëz dashuri .
U fola në gjuhë zogjëve
të dërgova një stoli
U shkrojta në sytë e tyre
të dua si sytë e mi .
Në vullkan ndezur zjarri
gjiri me qymyr të zi
Poshtë zëmra kishte shpresë
Ku humbe moj dashuri .
Ku humbi ai burim
i një flladi dashurie
në atë qiellin me re
U tretën ato kujtime .
Të kërkova lart në hënë
të kërkova poshtë në tokë
mu shfaqe nëpër kujtime
syri ytë mbushur me lotë .
Më gjete o ylli im
mu tret dhe shikimi syve
Gjurmët nuk i fsheva dot
.
Me të tjera fluturime .
Tu afrova dhe të pashë
ishte fundi lumturive
ti me fustanin e bardhë
unë brengu përjetësive .
Hipur mbi një kalë të bardhe
ku pikonte lot i zi,
unë të shikoja përballë
s”ngopesha me lotë e mi .
Sytë e verës u mbytën
ku ti gjëjmë fjalët që lamë
Dëshpërimi ytë i heshtur
Fletë me yllin polarë.
