KUR SHIKIMET PUTHESHIN NDËR SY
Maje gishtave eci ngadalë
Njasaj korsie, ku bashk shtruem rrugët bojgjak
Avujsh njom buzët ,lkures bulzat t’afshta m”përkdhelin butë, si dashnor i mbrapshtë
Gjurmt nuk due me i fshi, njatyne rrugve
ku ti hapoje si ndër re
Fërkemave t’mij,vije si rrufetë qiellit blu
As njatij gushti përvlak, nuk ndiem zagushi,as etje s’guxuem me ndi
Tek mbushim mushkritë n’ajri detesh,ulun
përkarshi
Kur shikimet putheshin ndër sy
Hapej dhe mbyllej bota syve tanë, sikur edhe dashnia na ndihej borxhli!
