Në fëmijëri i kisha dy atdhe
që desha t’i pagëzoj me një emër
kjo është e qartë për ata që e kuptojnë
ç’është atdheu
kur në atë dashuri hyri një dhimbje e fshehtë
një dhimbje që na hyri në mes
e na detyroi të heshtim
të qanim me shi në zemër
më plagët e papërfunduara të protestonim
derisa loti na u tha në sy
Lirinë e Kosovës e ruajta
ashtu si kam mujt’
sepse ajo na i vizaton udhët
që të kthehem te liria e atyre që dhanë jetën për të
të kthehem tek shtëpia e djegur
në rrugën e përgjakur të një foshnje të vrarë…
(Sot e gjithë ditën
kur do ta kem harruar lirinë e Kosovës
është gjaku i fëmijëve që ma kujton…)
tashti jemi para fillimit të pranverës
e dielli mund edhe të vonohet
veç kjo dashuria e jonë për lirinë
është krejt ndryshe nga liritë tjera
që s’di cila më pëlqen më shumë
pas kaq shumë dhimbjeve
e pas kaq shumë plagëve
s’e dimë edhe sa herë
duhet të vdesim për liri
kjo liria për Kosovën
është thjesht shpresë
që u rrit nëpër hijet errëta të hapsanave
është gjaku i luftëtarit nëpër istikame
që nga plagët e veta i nxjerr lule me rrënjë
e i mbjell nëpër shtëpitë e boshatisura
që liria t’i ngjanë pranverës
e pranvera mos ti ngjanë as vjeshtës as dimrit
as armiqve të lirisë
në atdheun tim të përgjakur
për liri
gjithsecili vdes në mënyrën e vet
se ajo është një kujtim i papërfunduar.
