BISEDË ME MËSUESEN
Kur kuptoi Mësuesja,
Se do tshkoj në mërgim, Ngadal mu ofrua, Nsytë e saj pash shqetësim.
Ajo e dinte, atje shkojmë për një jetë më t` mirë,
Filloi me disa pyetje :
Qka do bëhesh me dëshirë ?
Albmir more Albmir, vërtetë ke qenë djal i mirë !
Mësuesja u ul para meje,
Su largonte dot…..!
Në dy sytë e saj
I rrodhën dy pika lotë.
Më përqafoi fort,
Më pyeti edhe njëherë,
Se atje kur të shkoj,
Ma shumë për ke malli do t`më merr ?
Unë iu drejtova : Ah bre Mësuese,
Fortë më ke ngushtu,
Ju e dini se unë
Të gjithëve iu du.
Por prap më duhet
Të jem i sinqert,
Se për TY Mësuese e dashur,
Ma shumë malli do t`më merr.
Unë shumë i dua
Edhe shoqet e shokët e tjerë,
Me asnjërin prej tyre,
S`jam grindur asnjëherë.
Unë atje kur të shkoj,
Juve do iu kem ndërmend
Se nga Ju mësova,
Si ta dua dhe të sillem në këtë vend.
N`mërgim më prêt Babi,
Oh sa është mërzit,
Atje është i vetëm,
Ai gëzohet kur të shkojmë atë ditë.
Babi gjithëmonë më ka thanë,
Sa herë që me mua në telefon flet,
Oh more bir, Ti ende nuk e dinë,
Guri sa rwndw peshon nvend tvet !
Ju premtoj Mësuesja ime,
Dhe Ju shoqe e shokët e mi,
Do iu ruaj gjithëmonë n` kujtime,
Do iu takoj sa herë që në Kosovë vijë.
Kur të shkoj në Gjermani,
Lutem të bëhem nxënës i mirë,
Ti gëzoj prindërit e mi,
Të ua plotësoj çdo dëshirë.
Kosovën kurrë s`do ta harroj,
Se këtu kam lindur dhe kam shumë kujtime,
Në çdo çast do e kujtoj,
Të bukurën, të shtrenjtën – Kosovën time.
