Në dritën e hënës, kur nata heshton
Shpirti im endet, të kërkon
Hapat e tu si melodi në erë
S’janë, por i ndjej – më bëjnë të dridhem çdo herë
Ti vjen si hije, si frymë e lehtë
Më prek pa më prekur, më jep jetë
Buzët e tua i kujtoj si verë
Që më deh në çdo mendim të ndjerë
Hëna na pa kur u deshëm në heshtje
Pa premtime, pa fjalë të mëdha – veç ndjesi
Ajo dritë e butë, e bardhë si fletë
Na mbulonte trupat si një pelerinë e shenjtë
I mbaj mend duart e tua në të miat
Si gjethe që dridhen nga një puhizë e ngrohtë
Zëri yt – muzika që më mban gjallë
Në çdo natë kur qielli shndrit pa fjalë
Në dritën e hënës të putha pa frikë
Nuk kishte botë tjetër – vetëm ti dhe unë
Dhe çdo rreze që hëna derdhte mbi ne
Ishte një bekim, një ëndërr që nuk vdes
