Kur më afrohesh, gjithçka hesht,
edhe koha, edhe mendja, edhe toka;
mbetet vetëm ndjenja ime për ty
që thyhet në zjarrin e trupit tënd.
Buzët tua nuk janë thjesht prekje:
ato janë pushtet,
janë shkatërrim dhe ringjallje;
çdo frymë që ndajmë
është stuhi që më rrëmben
dhe më mban rob të ëndrrës tënde.
Kur të prek, nuk ka më kufij,
nuk ka më heshtje,
ka vetëm dëshirë që vlon në gjak,
dhe çdo frymëmarrje bëhet betim:
të jemi vetëm ne dhe gjithçka të digjet.
Ti je drita që pushton errësirën time,
je era që më rrëmben
dhe më mban në fluturim.
Trupi yt është zjarr që s’ka mbarim,
shpirti yt është oqeani ku humbas,
dhe çdo valë
më thërret të mbytem
në zjarrin tënd magjik
dhe të pashterrshëm.
Nuk dua më të jem e qetë,
nuk dua më të shpëtoj nga kjo etje;
dua të digjem në ty,
të bëhem hënë dhe zë bashkë me ty,
të humbas dhe të gjej çdo gjë që jam
vetëm në pasionin që na bashkon.
Dhe, kur ti më sheh,
kur më kap dorën,
ndiej se nuk ka më kohë,
s’ka më botë,
vetëm flakët e dashurisë sonë
që na ndezin,
na shndërrojnë,
na bëjnë të paprekshëm.
Ne jemi zjarr dhe ujë,
një rënie e bukur në qiej të tërbuar,
dhe çdo frymë e përbashkët
bëhet premtim:
të duam,
të digjemi,
të rilindim përsëri
në një botë që nuk ka as fillim,
as fund,
vetëm ne,
dhe pasioni që na përshkon.
