Po vjen pleqëria, kjo heshtje tinëzare,
pa më pyetur dot si një lumë në fushë.
M’i numëron hapat, m’i rëndon supet,
ma zbraz shtëpinë, me mall ma mbush.
Djem e vajza shtegtuan në mërgim ,
rritin plot fëmijë nën atë qiell të huaj,
zërin ua shijoj ftohtë nga telefoni,
erën s’ua di, por përqafimin ua ruaj.
Përreth s’kam njeri të gjakut e të fisit,
udhët u prenë si me thikë e bajonetë,
festat vijnë e ikin, mallin ma trazojnë,
jeta nga qielli si një meteor rrëshqet.
Shtëpia është e madhe për dy veta,
çdo dhomë më pyet: “ata ku janë?”
Fotografitë më shikojnë si me faj,
secila nje tregim në vete e mban.
Vetëm me gruan po plakem ngadalë,
dy trupa të lodhur në heshtjen e gjatë,
në flokë na zbardhi bora si në janar
bora që zbardhon e ngrirë çdo natë.
Ajo qan natën, unë tërë ditën hesht,
që dhimbjet nga plaga t’mos trazohen,
ia mbajmë dhe lotët njëri-tjetrit peng,
prindërit s’kanë të drejtë të dorëzohen.
Po vjen pleqëria, dhe shpresa tretet,
si dritë që venitjen e ruan mbi ball,
mëngjeset më zgjojnë me lutjen time
“Zot, ma sill zërin e fëmijëve të gjallë.”
Nëse një ditë sytë mbyllen pa i parë,
ju them:mos më qani për vdekjen time.
Qani për jetën që m’u zbraz në mërgim,
qani për prindin që lëngon nën therrime.
Dhimbja më e madhe në këtë botë
s’është vdekja, madje as varri i ftohtë,
është të jesh i gjallë mbetur në vetmi,
të jetosh pa ata që të mbajnë ngrohtë.
