Në tokë të djegur nga hapat e dhimbjes,
ku nata fle me sy të përhimtë frike,
mbolla një fjalë në pluhur heshtjeje
dhe prita dritën me durim antike.
Era e kohës më shkretoi ballin,
më lau shpresën me kripë lotësh të hidhur,
por zemra ime, zog i plagosur malli,
s’e harroi këngën, as qiellin e humbur.
Nga hiri u çel një filiz drite,
i brishtë si lutje në buzë të agimit,
rrënjë shprese, me gjak shpirti rrite,
në tokë të djegur nga zjarri i zhgënjimit.
Dhe pashë se jeta, edhe kur thyhet,
di të ringrihet me zë të qetë,
se shpresa nuk vdes, veçse mbillet
thellë, ku dhembja bëhet fletë.
