Ku je ti dashuri e lashtë e pavdekësisë
Nga ti mbolla kopshtin në rrugën e qumështit
Pranë dritave vërbuese aty gjendësh ti
Në natë në ditë ti je vet nuri.
I lë shetitjet hapat që s’i ndinë
I lë edhe ata yje në netët e errëta
Shtriju dhe ndjeje flokëgjatën mbi ty
Se veç ashtu ringjalljes i frikësohet vdekja…
