Nuk erdha në këtë botë me kurorë në kokë,
Por si një foshnjë me plagë të padukshme .
Dhimbja u bë zëri im, për fjalë që zemra
nuk mban dot në heshtje.
Loti mu bë burim frymëzimi.
Plaga, fillim i një rrëfimi.
Ç’ do zhgënjim mu kthye në varg.
Ç’ do dhimbje, më bëri të shoh më larg.
Nuk erdha si pasardhësja e Enduhannës,
si shkruese e tempujve në lashtësi.
As Homerin e verbër se pata njohur ,
Atë, që shikimi i brendshëm e bëri hyjni.
Nuk erdha në këtë botë si rastësi.
Brenda meje flaka në shpirt më kthehej në dritë.
Fjalën në heshtje s’ mund t’a lija,
I hapa udhë për dije e frymëzim.
Vargu është frymëmarrja ime,
ku sytë e shpirtit tingull e pamje përjetojnë,
kthyer në të brendëshmin zë.
Fjala ime kthehet në jetë edhe kur zëri nuk ndihet më.
Në dhe të huaj ceremoni e poetit.
Nën qiell të zymtë ca lotë të pashprehur.
Trup i pajetë, përcjellë pa bujë.
Largohet shpirti lënë pas thesare,
Në përjetësi, në buzë e në vargje.
