Dikush emërtoi një rrugë me dëshirën e tij
Nuk pyeti për mbledhje e vendime pleqësie,
Me atë emër vjen me shekuj, si për çudi
Si të kish një emër përkëdhelës fëmije.
Një tjetër emërtoi si deshi një mëhallë
Ashtu i ngeli emri gjithë jetën,
Askush s’foli keq qoftë dhe një fjalë
Me atë emër nga shekujt erdhën.
Dikush ndërtoi një krua të thjeshtë
Që rrugëtari të pinte a freskonte ballin,
Një tjetër anës rrugës mbolli një pemë
Të pushonin nën hije dhe frutat të hanin.
Të tjerë emërtuan pyje, përrenj e liqene
Male, kodra, kala, fshat dhe qytet,
U vunë emra të bukur, si të ishin njerëz
Dhe kurrë s’menduan t’u vënë emrat e vet.
Emërtuan çdo pëllëmbë të vendlindjes sime
Pothuajse gjithçka sot është një toponim,
Bekuar qoftë në jetë të jetëve
Ai që vendlindjen ma quajti: KURBIN!
