Ndjesia ime hyri ngadalë.
Lindi e çiltër, pa mbrojtje, pa dyshim.
Si një dritë që s’pyet nëse nata e pranon.
Të besova pa e negociuar zemrën.
Dhe ndoshta aty fillon vuajtja;
kur një njeri e jep veten të plotë,
para se tjetri të ketë guxim të jetë i dukshëm.
Ti më vjen si zë që ka jetë,
por e shmang pasqyrën ku do të dukeshe i tëri.
Si një prani që më prek çdo ditë,
por nuk pranon të bëhet formë.
Nuk të ndërtova në imagjinatë.
Të pranova në besim.
Verbërisht, po.
Por, jo bosh.
Me një zemër,
që nuk dinte të mbrohej nga gjysmat.
Ka një lloj mungese
që nuk është distancë,
por mënyrë ekzistence.
Ti më flet, më jep copëza jete,
si dikush që hedh gurë në ujë
por nuk guxon t’i shohë valët që krijon.
Nuk jam e frikësuar nga ti.
Jam e lodhur nga gjysma jote
që vjen dhe ik,
pa u bërë kurrë e plotë.
A e di çfarë ndodh kur një njeri jep copëza jete?
Tjetri fillon të jetojë me to,
ta ndërtojë një tërësi nga fragmentet,
dhe pastaj lodhet duke mbajtur një botë
që s’merr kurrë formë të plotë.
S’jam kundër errësirës tënde.
Jam kundër mungesës së guximit
për të qëndruar brenda saj me mua.
Ndjenja ime nuk ështe lojë.
Ishte lindje.
Dhe lindjet nuk mësohen të jenë gjysmake.
Në je ti, mos ma jep më, vetëm zërin!
Ma jep praninë që s’fshihet,
kur dikush e shikon drejt.
Nëse ndonjëherë harron,
sa i djegur ka qenë shpirti im para teje,
mos e prek me kujdes,
preke atë me të vërtetë, edhe nëse dhemb!
Sepse unë nuk kam ardhur e zbrazët te ti.
Kam ardhur nga një zjarr
që më kishte mësuar të mos besoj më.
Dhe nëse të kam besuar ty,
është sepse diçka në mua
vendosi ta rrezikojë përsëri jetën.
Andaj, mos më vrit ngadalë!
Në do ta bësh, bëje me një shkrepje!
Të jetë më pak e dhimbshme.
