Bir, kur të plakem, mos më kurse dashurinë,
por më jep pak nga durimi që unë ta fala ty.
Kur hapat më dridhen e s’gjej më rrugën,
kujto ditët kur ti më mbaje mua në sy.
Kur s’dije të flisje, të mësoja fjalët,
kur s’dije të ecje, të mbaja në krah,
kur derdhje ushqimin, qeshja me ty,
pa u lodhur kurrë, pa u mërzitur aspak.
Sot ndoshta do harroj ku lashë një send,
do pyes të njëjtën gjë pa pushim,
do ngatërroj fjalët, do më treten mendtë,
por brenda meje do mbetesh gjithmonë ti.
Mos më shih si barrë në ditët që vijnë,
por si një kohë që po kthehet mbrapsht,
se jeta është rreth ajo që jep,
një ditë me dashuri ta kthen prapë.
Dhe nëse një ditë do më mbash për dore,
ashtu siç të mbajta dikur unë ty,
atëherë do e di që s’kam jetuar kot
se dashuria jonë do jetojë në pafundësi.
