Hesht,
Nëse rrethanisht ndodhesh në mexhlisin e fjalëve,
Ku fjalët vlojnë si në tenxheren e supës,
Dhe avulli i tyre të mjegullon mendimin,
Hesht,
Në mexhlisin ku zërat ngrihen pa dëgjuar njëri-tjetrin,
Ku secili kërkon të flasë, por askush të kuptojë,
Dhe fjala humbet rrugën e saj të vërtetë, hesht,
Hesht,
Në mexhlisin ku fjala bëhet zhurmë,
Ku e vërteta bojatiset me zbukurime,
Dhe sinqeriteti mbetet i paftuar, i huaj në mes tyre, hesht,
Hesht,
Qetësia flet më shumë se të gjitha britmat,
Më shumë se mijra fjalë pa udhë e askund,
Jo çdo bisedë meriton praninë tënde, hesht,
Hesht,
Urtësia e heshtjes i tremb e i mek,
Fjalëshumët me peshëpupël,
Pa logjikën e së vërtetës, hesht,
Hesht,
Mendo liqenin e qetë nën hënë,
Që nuk trazohet nga gurët e hedhur kot,
Në thellësinë dhe dritën e natës si frymë,
Në prehjen e qetë në pritje të agut, hesht,
Hesht,
Dhe në heshtje ruaj frymën tende,
Sepse aty lind fjala e drejtë,
Prit orën tënde të vijë,
Leri të lodhen në dorëzim, ti hesht…
