Këndohet këngë e sofrës së larë me lot
Vajton nëna birin që i vdiq sot
Ja fshin gjakun në kraharor t’bekuem
I ra pika n’zemër t’helmuem
Ku më mbete o studenti i nënës
İshe diell yll e dritë e hënës
Qysh ia kalle ti këtë zemrën nënës
M’u verbuan sytë bir kur të pashë të vrarë
Trupin tënd bir si ta shpije në varr
Kur ti vë nëna librat nën kokë
Si s’u shemb kjo e zeza tokë
Si s’u shemb e si s’u bë hi
Zemra ime na u bë shkemb
Baba yt bir e di si te rriti
Dritën tënde yll në ty ai e priti
Ju verbuan sytë bir kur të pa të vrarë
Më mirë vdeksha bir sa të jem gjallë
Gjakun tënd bir do ta ngrejnë dolli
Kupat do tı, zbrazin e kënaqen duke pi
Kënaqu or katil kënaqu o mizor
Se gjaku i birit tim do të jetë muze
Pranë së cilës çdo shqiponjë
Do të ngre fole mbi Kosovën nënë
Mbi varrin tënd bir
Do të shndrısë diell e hënë.
