Pranë oxhakut,ulur shikoja flakën e zjarrit,
kujtoja peizazhet me ndjenja të ndrydhura.
Për një çast mendja më shkoi në Bibliotekë.
Te historia e mbyllur në raftin me libra.
Pas shumë dekadash përpiqesha ta ndieja,
letrën: a dalim e lagemi nën shiun e verës,
vallëzojmë nën ombrellën e muzgut të kuq,
në këndvështrim të mbetemi veç ti dhe unë.
Unë nuk i dua romancat e ndërlikuara,
qirinjtë ndezur e petalet e luleve të shtruara.
Dua gjërat e thjeshta dhe ditët veç me ty,
që koha të mos na bëhet armik e largësi.
Libri me kopertinë të moçme e të trashë
Ruante në brendësi një peshë kujtimesh.
Mes fletëve, një letër e shkurtër, por e qartë,
për pranverën pa lule, pa vellon e bardhë.
E shpalosa letrën, udhëtoja nëpër kujtime,
ngrita sytë drejt qiellit mbushur plot me yje.
Loti notoi faqes si ujvara në shiun e tërbuar,
që vërshon në shtratin e lumit të turbulluar.
Pellumbeshë ime,unë nuk heshti s’jam poet,
Për ty zbres lumenjët, shuaj zjarr e vullkane.
Malet do t’i shembi, s’lë gur për pa lëkundur,
Sytë e tu si vetëtimë purpuri sdua të humbur.
Lulja ime, ti mos u brengos dhe mos qaj,
në letër ke copat e thyera të një dashurie.
Të lutem, lexoje me kujdes dhe mos harro:
dashuritë e mëdha nuk veshin fustan nusërie.
