NË ËNDRRËN MË TË BUKUR TË JETËS
(Varianti final i poezisë së mëhershme, “Përtej jetëve të pajetuara” )
Në Natën e Madhe të Kryemotit
Ajo zbret nga Maja e malit
e shtrihet mes dy luginave të mia
për t’i shkrirë djegat stinës me rreshka vetmie
Tjerër ngjyrë merr jeta, natyra e tonat fytyra
flakërojnë sytë e etur për një Natë si kjo
kur ma dhuron atë loçkë zemre pa fjalë
Lehtas me majën e gjuhës e drithëroj atë fole prej mjalti
ngadalë e nxjerr pa e zgjue Amën e Djegur në pritje
e zhytem pastaj thellinave të padukshme
që vlojnë ndjenjash si Zgjue Bletësh
Zjarrushja ime humbet nëpër drithërima
kërkon të hyllem sërish fundeve të paarritshme
O ç’det i paparë i paskaj shfaqet e zhduket
në një Oqean të Dalldisur dallgësh
trekëndëshit të Zjarrtë të etjes
mes Meje, Asaj e Dashurisë
Përtej jetëve të pajetuara
etja që s’shuhet më përfshin përmotshëm
në ëndrrën më të bukur të jetës
