Në sytë e mi ju rriteni çdo ditë si dritë pranvere,
sa herë hapni dyert e klasës me ëndrra në duar.
Kur largoheni bashkë drejt shtëpive të qeshura,
zemra ime mbushet mall e heshtje pa fjalë.
Ju më mësoni kodin e lashtë të jetës,
si preket gëzimi në majat më të larta.
Me ju çelin lulet në çdo stinë të zemrës,
dhe shpirti im bëhet shqiponjë në kaltërsinë e hapur.
Në sytë tuaj të etur për dije e për dritë,
shoh të nesërmen që troket më e bukur.
Mes buzëqeshjeve tuaja lind e ardhmja e ndritur,
ëndrra që rritet vit pas viti si agim.
Me ju jetoj të sotmen dhe shpresën e së ardhmes,
mosha juaj është lulja më e bukur e jetës.
Ju jeni petale që nuk vyshken kurrë,
rreze drite që më falin përherë lumturi.
Dhe librat bëhen ura të mëdha mes nesh,
ku ecim së bashku pa u lodhur kurrë.
Tek ju rritem edhe unë çdo ditë më shumë,
si zjarr i ngrohtë që mban shpirtin gjallë.
